It was a crime. Incredibly Risky. Highly Illegal.....Definitely crazy

 

วันก่อนเข้า imdb ปรากฏว่าเรื่อง Man on Wire ยังฉายอยู่ที่ Landmark Sunshine Theatre อยู่เลยสงสัยว่าทำไมมันยังอยู่วะเนี่ย ตูไปดูมาได้สามเดือนแระ แถมหนังมันเข้าก่อนจะไปดูได้สองเดือนมั้ง จะครึ่งปีแระ ยังไม่มีวี่แววว่าจะออก สันนิษฐานว่าหนังคงดีจิงๆ ไม่ทาง Landmark ก็ไม่รู้จะเอาอะไรมาฉายเลยปล่อยฉายยาวขนาดนี้

 

ว่าแล้วก็ขอเล่าถึงหนังเรื่องนี้หน่อยในฐานะที่เป็นหนังเรื่องล่าสุดที่ไปดูในโรงมา (ก็แน่สิ ตอนนั้นหาบิทโหลดไม่ได้นี่หว่า) และต้องออกตัวว่าหนังเรื่องนี้จะลดความสนุกไปพอสมควรถ้าไม่เคยมานิวยอร์ค และไม่เคยเห็นตึก WTC ซึ่งจริงๆก็ไม่เคยเห็นหรอก เห็นแต่ Ground Zero นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่การเคยอยู่ในบริเวณที่เคยเกิดเหตุมันได้อารมณ์กับการดูหนังมากกว่าจิงๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังเรื่องอะไรก็ตาม

 

ความอยากดูหนังสารคดีเรื่องนี้มาจากการที่เข้าไปดู rating ที่ Rottentomatoes.com แล้วเจอหนังอยู่เรื่องนึงซึ่งได้ rating 100% จากนักวิจารณ์เกือบ 100 คน ซึ่งนับว่าสุดยอดมาก เพราะขนาด Wall-E กะ Dark Knight ยังได้ 90 กว่าๆเลย แล้วมรึงเป็นครายถึงบังอาจได้ 100% (สามเดือนให้หลังจากที่ดูก็ยัง 100 อยู่) เลยเข้าไปดูหนังตัวอย่างซะ แล้วก็โดนเข้าให้ รีบขวนขวายหาโรงฉายแทบไม่ทัน

 

หนังเล่าเรื่องราวของนักกายกรรมไต่ลวดชาวฝรั่งเศส Philip Petit และกลุ่มเพื่อนที่สร้างวีรกรรมที่ลักลอบนำเคเบิลหนักรวมกว่า 2 ตันไปขึงระหว่างตึก WTC และเดินไปกลับ 8 รอบเป็นเวลา 45 นาทีจนเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วโลกในปี 1974 และได้รับการขนานนามว่าเป็น The artistic crime of the century โดยหนังเล่าถึงแรงบันดาลใจของตัว Petit เอง การวางแผนที่นานถึง 6 ปี  เริ่มตั้งแต่ตึกยังไม่ถูกสร้าง และนำคนดูไปรู้จักกับบุคลิกของ Petit ผ่านทางมุมมองของตัว Petit เองที่เป็นคนชอบความท้าทายและทะเยอทะยาน รวมไปถึงมุมมองจากคนรอบข้างที่มองเห็นเขาเป็นคนที่มีเอกลักษณ์และความโดดเด่น มากกว่าจะมองว่าเขาเป็นไอ้บ้าตัวนึง  แถมยังมีการจำลองเหตุการณ์บางตอนขึ้นมาใหม่ให้ผู้ชมได้รับรู้ถึงรายละเอียดและเข้าใจ

เหตุการณ์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 

หนึ่งในความสุดยอดของหนังสารคดีเรื่องนี้คือการเล่าเรื่อง ซึ่งถือเป็นหัวใจสำคัญของการทำภาพยนตร์ ตัวเนื้อเรื่องและเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นไปแล้วและทุกคนก็รู้จักเป็นอย่างดี แต่ความท้าทายอยู่ตรงที่จะเล่าเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้วให้น่าสนใจและน่าติดตามอย่างไร แง่มุมไหนที่จะสามารถดึงออกมารองรับเรื่องราวและผลักดันเนื้อเรื่องให้ดำเนินไปได้อย่างไม่ติดขัด ซึ่งหนังเรื่องนี้ตอบโจทย์นี้ได้อย่างสมบูรณ์

 

และที่สำคัญหนังได้เล่าที่มาที่ไปของตัวละครหลักสำคัญตัวจริงของเรื่องนั่นก็คือตัวตึก WTC เองให้คนดูได้รู้จักไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวขณะก่อสร้าง จำลองโครงสร้างภายในบางส่วนขึ้นมาใหม่ และนำเอาฟุตเทจเก่าๆของตัวตึกมาให้ตัดสลับกับเหตุการณ์ปัจจุบันได้อย่างกลมกลืน ทำให้คนดูได้รับรู้ถึงสภาพและลักษณะของตึกที่มีผลต่อภารกิจเสี่ยงตายของ Petit ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นลิฟท์ บันได บริเวณดาดฟ้า ทางเข้าบริเวณ Lobbyนอกจากบทสรุปในตอนท้ายนั้นจะตอบคำถามของคนหลายๆคนที่นอกจากจะอยากรู้ว่า Petit ทำได้อย่างไรแล้ว ยังเป็นการให้ความกระจ่างให้กับคำตอบของคำถามที่ยิ่งใหญ่กว่าและเป็นดูเหมือนจะเป็นคำถามเดียวที่ Petit ถูกถามโดยผู้สื่อข่าวทุกสำนักที่มารอทำข่าวขณะถูกควบคุมลงมาจากตึกว่า "ทำลงไปทำไม"

 

ที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือหนังไม่ได้พูดถึงเหตุการณ์ 9/11 เลยแม้แต่นิดเดียว

 

สุดท้ายก่อนจบบทความวันนี้ขอเอาคำของ Philip มาปล่อยซะหน่อย ซึ่งเป็นประโยคที่อยู่ใน Trailer และถือได้ว่าเป็น Theme ที่แท้จริงของหนังสารคดีเรื่องนี้

 

"Life should be lived on the edge. See every day as a true challenge and then you live your life on a tightrope"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pixar ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง หนังเรื่องนี้ก็เหมือนกัน เรื่องย่อคงไม่ต้องเล่าอะไรมาก อย่าลืมหามาดูกันนะทุกคน

 

นอกจากคำพูดเด็ดของหนังที่เน้นว่า "Anyone can cook" ยังมีคำพูดของตัวละครที่เป็นนักวิจารณ์อาหารที่ฟังแล้วตราตรึงและประทับใจมากๆ

 

"In many ways, the work of a critic is easy. We risk very little yet enjoy a position over those who offer up their work and their selves to our judgment. We thrive on negative criticism, which is fun to write and to read. But the bitter truth we critics must face is that, in the grand scheme of things, the average piece of junk is more meaningful than our criticism designating it so."

 

"งานของนักวิจารณ์นั้นง่ายเมื่อมองในหลายๆแง่ เราแทบไม่ต้องเปลืองตัวอะไรแถมยังได้พอใจกับจุดยืนที่เหนือกว่าผู้ที่นำเสนอผลงานและตัวตนให้กับการตัดสินของเรา เรามักเสนอแต่คำวิจารณ์แง่ลบซึ่งสนุกทั้งคนเขียนและคนอ่าน แต่ความจริงอันขมขื่นที่เราต้องเผชิญก็คือ  โดยทั่วไปแล้ว แม้แต่ผลงานห่วยๆชิ้นหนึ่งยังมีคุณค่ามากกว่างานวิจารณ์ของเราที่ตัดสินมันด้วยซ้ำ"

 

อังตวน อีโก้ - Ratatouille

 

     หลังจากโง่ดักดานมานานเกือบสองปีประกอบกับข้ออ้างที่ว่าต้องทำงานร้านอาหารและเรียนไปพร้อมๆกันจนไม่มีเวลาในปีแรกทำให้ไม่รู้เลยว่าคนที่นี่เค้าก็เล่นเตะบอลกันเหมือนกัน แถมที่มหาลัยมีการจัดทัวร์นาเมนท์แบ่งสายตั้งชื่อทีม จัดตารางแข่ง จองสนาม มีกรรมการ สกอร์บอร์ดกันอย่างพร้อมสรรพ รู้จากไอ้ยูซากุครั้งแรกก็ดีใจเสียเต็มประดาแล้ว ยิ่งไปได้เห็นสนามแล้วความพร้อมของคนจัดยิ่งอยากลงไปนอนร้องไห้ว่าทำไมปีที่แล้วตรูไม่ได้เล่นเนี่ย

     แต่ในเมื่อรู้แล้วก็ไม่ยอมเสียเวลา วันอังคารที่ผ่านมาจึงไปขอแจมด้วยหนึ่งนัด เพราะแม่ยูซากุมาด่วนจากไปกะทันหัน เจ้าตัวเลยต้องบินกลับญี่ปุ่นอย่างปัจจุบันทันด่วน ทำให้ตำแหน่งกองหน้าตัวทำแต้มขาดไป จึงเป็นหน้าที่ของกระผม(อะแฮ่ม) ที่ต้องเข้ามากู้สถานการณ์ คือจิงๆก็ไม่รู้หรอกว่ายูซากุเล่นตำแหน่งอะไร แต่อยากพูดให้ตัวเองดูดีอะ อิอิ

     วันนั้นทำงานเสร็จตอนห้าโมงก็มาเรียนต่อตอนเย็นจนถึงสองทุ่มกว่าแล้วก็เริ่มเตะบอลตอนสามทุ่ม ชื่อทีมอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่ามีแต่ชาวเอเชีย มีน้องตั้ม ไอ้ตั้ม ฟลุ๊ค เบน ข้าพเจ้า และจอมเซฟมือกาวที่สอยมาจากข้างสนามเพราะเห็นว่าแม่งว่างพอดี อีกฝ่ายเป็นทีมพี่มืดน่ากลัวสาด มีแต๋วด้วย แต่ขอโทษกล้ามเป็นมัดเล่นบอลเก่งอย่างกะโอเวนกลับชาติมาเกิด (โอเว่นตายยังวะ) ยิงวืดทีมันสะดีดสะดิ้งด้วยความเสียดาย เห็นแล้วไม่รู้ว่าจะหมั่นไส้หรือกลัวมันดี

     เอาเป็นว่าไม่ขอบรรยายเกมการแข่งขันไม่งั้นเด๋วจะยืด เพราะมันส์มาก รู้แต่ว่าจบครึ่งแรกจะเห็นหนุ่มตี๋หน้าตาดีนอนตายอยู่ริมสนาม สารรูปบัดซบดูไม่ได้เลย เพราะร่างกายขาดน้ำและความฟิต นี่ถ้าตอนนั้นหายใจทางตูดได้คงทำไปแล้วเพราะเหนื่อยสาดด เหนื่อยมาก เหนื่อยจิงๆ ขนาดครึ่งละ 15 นาที แถมสนามก็ใหญ่แค่สนามบาสนะเนี่ย ครึ่งหลังเลยให้ไอ้เจเรมีลงไปเล่นแทน นี่เป็นผลจากการไม่ได้ออกกำลังกายเลยตลอดสองปีนะเอง

     จบเกมสรุปว่าเสมอไปหนึ่งต่อหนึ่ง แข่งนัดต่อไปวันอังคารนี้ T_T ตายแน่ตรู